... czyli

 ... mam swoje lata - tratata, lecz to nie likwiduje młodzieńczego przyzwyczajenia. O co biega spytacie? To proste: patrząc przez okna widzę tylko codzienną krzątaninę i ani grama świata wyobrażonego.

Ja to rozumiem, co nie oznacza, że tak się powinna spełniać humanistyczna powinność.                            Po to uczęszczałem po uniwersytetach, by dziś spłacać to, co dostałem od swoich mistrzów, dalej. Zatem nie milczał, gdy w przestrzeni publicznej szerzy się niekompetencja i polityczne nadużycia.

Inteligent ma swe obowiązki, z których nikt go nie zwalnia, a tchórzostwo to nie jest cecha do naśladowania. Odwaga cywilna w czasach, gdy bomby nie lecą na łeb z rana, powinna być kultywowana.

Mieć swoje zdanie i umieć go bronić to jest cecha przed którą warto uchylać kapelusza.

Pytanie jest takie, czy ważniejszy jest upór, czy wiedza, bo uparciuchów gotowych pouczać nie brakuje.

Zatem wracamy do problemu autorytetu. Komu wierzyć?

Moja nienaukowa odpowiedź jest taka: wiarygodności nabywa się w praktyce, nie w manifestacjach, ale organicznikowskich uprawach, nie w konferencjach, a w pracy.

Moi mistrzowie mieli dorobek, który usprawiedliwiał ich głos sugerujący co jest dobre, a co nie. I  ten dekalog nigdy mnie zawiódł.

Powiedz mi kto cię uczył, a powiem ci kim jesteś!