skleroza...

 Nie, nie będzie to wyznanie zbyt osobiste, lecz próba zracjonalizowania przypadku.

Z upływającym czasem mojego wieku nie ubywa, ale wypadków "przy pracy" - owszem. Zapominam,   po prostu było i nie ma - bez kalendarza z rozkładem tygodnia dawno bym się pogubił, szczególnie               w rachunkach.                                                                                                                                             Czyżby skleroza? Zwolna, zwolna... Chcę tu powiedzieć, że to przypadłość, w pewnych okolicznościach, bardzo zdrowa!

Chodzi o tak zwane międzyludzkie stosunki: wiadomo, że życiowa wędrówka potyka się tu i ówdzie        o niechęć bliźniego, a nawet jego knucie. Ileż to razy otrzymywałem sygnał, że ten osobnik - na przykład aktor - kiedyś może nie żeby mnie zwyzywał, ale plotkował i rzucał egzemplarzem, co w naszej robocie znaczy utratę zaufania.

I dobrze! Każdy z osobowością ma prawo do charakteru.                                                                           Ja wiem, że to utrudnia pracę zespołu, ale indywidualność w "artystyce" to rzecz nie do przecenienia.  Lubię "buntowszczyków", bo to są indywidua...

Dzisiaj piątek, ale w tym kontekście wspominam Poniedziałka Jacka (głupi żart); nigdym z nim nie pracował, ale na przykład moja była żona - sorry, kurtyna, chcę powiedzieć, że to jest właśnie przykład. Ma charakterek, niech go cholera, i nie jestem od tego, by mieć się za jego wielbiciela, lecz odwaga mu sprzyja.

Spotkałem się kiedyś w Toruniu z aktorem, który przy realizacji Gretkowskiej przyszedł do mnie po pierwszych próbach i powiedział: panie reżyserze ten tekst jest sprzeczny z moimi przekonaniami  -          i musieliśmy się rozstać. I dobrze. Podkreślam: teatr to nie tylko robótka rzemieślnicza, ale i kawał sumienia.

To pewnie niemodne o czym usiłuję tu przekonywać, ale aktorstwo było kiedyś manifestacją przekonań.

Nie wiem, czy to dobrze, bo kto by miał zagrać na przykład takiego Jagona Szekspira? Kutafonów           w naszym środowisku nie brak, ale żeby aż tak się obnażać?

Tym bardziej, że mój ukochany "Zapas" często nas przekonywał, że granie złego - "czarnego charakteru" jest ciekawsze od lukru. I miał rację.

A pointa? Będzie bez pointy...