wyścigi

Czyli co? Naprzód nasi - dał nam przykład urzędujący prezydent, jak zwyciężać mamy (?) Ja to "rozumim, pane Havranku", te narodowe wzmożenia, ale...                                                                        Czyż prawdziwej przyjemności nie przynosi b e z i n t e r e s e w n o ś ć  - robótki tylko dla przyjemności, a niekoniecznie za medal - plus rządowa premia.

Ścigać się dla satysfakcji, czy z orzełkiem na piersiach?

Sam miałem w młodości szansę startowania w narodowej kadrze, ale zamiast zgrupowania treningowego wybrałem popadnięcie w uczucie miłosne; brak profesjonalizmu...

I z tym mi dobrze. Potem przekładałem tę zasadę na teatr. Żadnego ścigania się, klasyfikowania                 i świadomego brania udziału w rankingach.

Ja takiego myślenia nikomu nie narzucam, ale kto nie rezygnował z zawodów dla wyższych celów, ten nie wie, co to za przyjemność. Chodzi o wewnętrzną potrzebę dania głosu - "na puszczy"? - bez gratyfikacji. "Bycie" dobrym jest lepsze od "najlepszości" - oto jest zadanie!

S a m o p o c z u c i e  w przewadze nad opiniami środowiskowymi i pseudo-fachowymi. To jest to, co buduje własną pewność siebie, a nie tylko lukier popularności.

Zatem, na pytanie odwieczne odpowiedź brzmi: b y ć  po swojemu; z czaszką/wspomnieniem przeszłości stawać przeciw Fortynbrasom i wiedzącym lepiej, co nam służy. Polecam ("małyszomańję" odsyłać na emeryturę)!