s k u t k i

Świnia świni tyłek ślini. - Co masz na myśli? - zapytałem. Odpowiedział: myślę o Polakach.
Witold Gombrowicz

Żeby nie było, że mnie się pan minister nie podoba, hola, hola...
Odczuwam potrzebę przekazania, że różne takie dofinansowywane, a to Janek, a to Monisia i Majka także niekoniecznie!
Nie żeby zaraz nie podobały osobiście, czy coś. Ale w tym sposobie: co dotacja, to zaraz okaz... Znaczy: się kombinacja / przedstawieniowa elukubracja, festiwalomania, instytutowa grafomania - i kłopot. Trzeba przyznać, że intelektualny.

Z tymi naszymi opozycjonistami zagwozdka taka, że ciamajdy, mądrale nie są, ale, że korzystają to korzystają, co by miały nie korzystać. Ostatecznie Drewniak też musi z czegoś żyć, co nie, Łukaszu?
Miały Buchwald to im to zagwarantowywała. Ten tam poziom kultury i w ogóle po znajomości.
Ale się z panią magister tak napopierali, nawet u Wandzi ponaradzali, że z gąską byli o ciut, ciut, ale doktor im zrobił wbrew i z klapą się pozostali...
Dbać o siebie potrafią: "Buchwald w IT schowana na tylnym siedzeniu, jako status quo" - to powtórka z Magdalenki w interpretacji Drewniaka. Adamiecka ma climax... Otóż (o)pozycja taka.
O dorobek nie pyta: "Malina" (z brodą), "inna scena", "niepodległych kobiet ("nikt ich nie zna"), Frijicz, Duniec, Szczawińska i wiele hałasu o nic. Lorlowski dopilnowywuje, by nie reklamować.

Szczyty to to nie były, nie są i nie będą, gdy nie poziom, lecz zgiełk polityczny rozstrzyga. Lewizna się intelektualnie rozkłada, ale o swe przychody dba i popiera.

Rąbanka antyrządowa z "Wesela", pigułka proaborcyjna zamiast Eurypidesa, "chodzenie po grobach z Wandą" w Strzępki (i jeszcze: królu mój królu, w tej Polszcze to tylko kurwy i złodzieje) leci kabarecik, Brzyk będzie "jebał starego", bo u Zadary w Narodowym cienko się śpiewa...
Minister opłaca tylko paru (parę) antyrządowych, bo reszta spływa z prądem, i że się tak wyrażę, ogólnoeuropejsko-sowiecką tendencją. Polski teatr pod Glińskim jest coraz bardziej radziecki! 
Nie aktorzy a wiecowniki. Nie dramaty a indoktrynacje. Nie sztuka a politgramota.

Czyli przeciwieństwa się nie znoszą, tylko utrzymują, często ideologicznie odzwierciedlają i sobą karmią, jak to pasożyty. Swój do swego po swoje rączkę wyciągnie...